Het was zo lekker om er even uit te zijn. Helemaal opgeladen ga je na je vakantie weer aan de slag. Mét het voornemen om dat fijne gevoel nog even vast te houden. Al dat moois dat je gezien hebt, die heerlijke belevingen. Kon je dat gevoel maar vasthouden… Maar voor je het weet, en misschien al op je eerste werkdag, is dat vakantiegevoel alweer helemaal verdwenen. Daar zit je weer, in de sleur van vergaderingen en de focus op je to-do lijstje. Je mailbox bijwerken helpt ook al niet; nou móét je opeens weer van alles. Hoeveel weken nog tot de volgende vakantie?
Herken je dat?
Dit stuk schrijf ik op de eerste werkdag na een heerlijke vakantie. Vanmorgen ben ik gestart. Zonder tegenzin. Gelukkig ook zeker niet met het gevoel dat ik hierboven beschrijf. Maar, eerlijk is eerlijk, ook niet direct in een enorme jubelstemming. Heel neutraal eigenlijk. De eerste dag na de vakantie gebruik ik om orde op zaken te stellen, mails te beantwoorden en een planning te maken. Afspraken voor coachgesprekken heb ik vandaag nog niet. Als ik die weer heb (morgen mag ik weer), zit ik er weer helemaal in, weet ik uit ervaring. Daar krijg ik de meeste energie van. Daar heb ik dus zin in. Net zoals ik voor de vakantie zin had in de vakantie.
Ik geniet van mijn vakantie en ik geniet van mijn werk. Dat is de laatste jaren eigenlijk altijd zo.
Wat voor mij werkt hoeft voor jou niet te werken. Dat vooropgesteld, zijn er wel enkele wetmatigheden die we kunnen vertalen in tips om die back-to-the-office-dip te voorkomen.
Probeer het niet vast te houden
Wat was het toch heerlijk daar aan dat water of boven op die berg met dat adembenemende uitzicht. Hoe fascinerend was het om te beseffen dat mensen eeuwen geleden dat bouwwerk op die plek hebben gerealiseerd. Wat was het fijn om alle tijd met je dierbaren door te brengen, zonder iets te moeten. Kon het maar altijd zo zijn. Denk je dan. Omdat je onbewust wéét dat het niet altijd zo kan zijn ga je proberen om het gevóél van dat moment vast te houden. En daar ga je al. Want wat er dan gebeurt is dat je weemoedig wordt. Je verlangt terug naar iets wat er was, maar niet meer is. En dát is het signaal dat jouw brein oppikt: er is een gemis. De aandacht gaat naar het gemis, het tekort. En dat roept een gevoel op dat haaks staat op het gevoel dat je had tijdens dat heerlijke vakantiemoment.
Probeer het dus juist niet vast te houden. Laat de herinneringen opborrelen wanneer ze zich aandienen en geniet dan van die herinnering.
Blijf je verwonderen
Eén van de redenen dat je je zo fijn voelt tijdens de vakantie is dat je je verwondert over wat je ziet en beleeft. En met die insteek begin je er ook aan. Onbewust heb je de verwachting dat je het fijn gaat hebben. Je gaat er van uit dat je mooie dingen gaat zien. En dus ga je er in met een open, nieuwsgierige houding. Die houding helpt om het ook te zíén. Want zeg nou zelf: loop jij op dezelfde manier door je eigen woonplaats als door dat idyllische mediterrane bergdorpje? Kijk je in je eigen woonplaats ook wel eens naar de gevels boven die winkelpanden?
Je kijkt dus al met andere ogen. Zoals Marcel Proust al zei: de ware ontdekking ligt niet in het zoeken naar nieuwe landschappen, maar in het kijken met andere ogen. Deze heb ik tijdens de vakantie al eens gebruikt voor de ‘Dinspiratiedagpost’ op mijn Facebookpagina, maar hij blijft ook zo inspirerend. Als je die nu eens toepast op je werk!
Het is niet zo moeilijk om je te verwonderen als je bij die gletsjer, die waterval, die oude tempel, die kathedraal staat. Of als je je realiseert dat mensen zó (anders) leven. Je verwonderen over iets draagt bij aan je geluksgevoel. Mensen die zich regelmatig verwonderen hebben meer aandacht voor andere mensen, zijn opener, ervaren meer vrijheid en tijd en zijn minder bezig met materiële zaken. Het is dus niet zo vreemd dat je je op vakantie vaak fijner voelt.
Datgene waar je je over verwondert hoeft niet groots en meeslepend of superexotisch te zijn. Ik heb op vakantie in Frankrijk (weer) bijeneters gezien; prachtige vogels. Eenmaal thuis verwonder ik me net zo over het steenuiltje op ons dak. In mijn werk is er genoeg om me over te verwonderen. Ik hoef alleen maar te luisteren naar de verhalen van mijn klanten. En tussen de afspraken door wandel ik. Elke dag hetzelfde rondje en toch altijd weer een kik (is een zin uit het kinderliedje ‘Mijn Hondje en ik’ van VOF de Kunst). Elke keer is er weer iets veranderd in het landschap, zie ik andere dingen.
Wat kun jij doen om je in en tijdens je werk te (blijven) verwonderen? Bijvoorbeeld vragen blijven stellen. Zoals Toon Tellegen dat doet. Bijvoorbeeld de vraag: ‘Waarom ben ik ik en niet jij?’ Een vraag voor kleine en grote kinderen die niet om een antwoord vraagt maar gewoonweg gesteld lijkt te willen worden. Dergelijke vragen helpen om je te (blijven) verwonderen en je dus gelukkiger te voelen.
Willen of besluiten
En dan is er nog het onderscheid tussen willen en besluiten. Wíl je graag plezier hebben in je werk of beslúít je plezier te hebben in je werk? Leg je de nadruk op het wíllen, dan gebeurt weer wat ik enkele alinea’s eerder al schreef: De aandacht gaat dan uit naar wat er níét is. Naar het gemis dus. En dan ga je voelen wat je voelt als je een tekort ervaart. Beslúít eens om plezier te hebben in je werk. En verwonder je over het effect.
Allemaal een kwestie van mindset dus. Nou weet ik ook wel dat het niet voor iedereen even gemakkelijk gedaan als gezegd is om die mindset te veranderen. Kun jij daar wel wat inspiratie bij gebruiken? Tijdens de Wandelcoaching Experience in de Week van de Loopbaan laat ik je ontdekken hoe je met andere ogen kunt kijken. Je bent van harte welkom om mee te wandelen. Het is gratis.
Liever erover in gesprek? Dat kan ook. Meld je dan aan voor een gratis sessie, dan vinden we samen uit wat jij kunt doen om de volgende stap te zetten naar meer (werk)geluk.
0 Reacties